وقتی که خود تبدیل به ابزار سانسور شدم

در ماده ی نوزدهم اعلامیه ی جهانی حقوق بشر آمده است: "هرکس حق آزادی عقیده و بیان دارد؛ این حق متضمن آن است که از داشتن عقاید خود بیم و اضطرابی نداشته و در کسب و انتشار اطلاعات و افکار به تمام وسایل ممکن و بدون ملاحظات مرزی آزاد باشد." این هرکس شامل من هم می شود و تو نیز. و من امروز این حق را از تو گرفتم. متاسفم، برای اولین بار در زندگیم کامنتی که یک اظهار نظر شخصی بود را دیلیت کردم. شاید چون اظهار نظری صریح و کمی تندروانه بود و همین صراحت و تندی مرا ترساند و یا شاید؛ نمی دانم شاید کامنتت لایحه ی جرایم رایانه ای را در ذهنم مرور کرد و من را ترساند که اگر تو را خط نزنم خودم خط خواهم خورد. نمی دانم شاید هم مثل همیشه بیهوده ترسیده ام. مثل همان وقت هایی که احساساتم را ننوشته پاک می کنم و خودم را سانسور می کنم ولی امروز ارتقا!!! پیدا کردم و تو را نیز سانسور کردم. نمی دانی چه عذاب وجدانی دارم. احساس می کنم دستم را جلوی دهانی گذاشته ام تا مبادا باز شود، من امروز خود، عامل سانسور شدم و باور کن درد دیگرسانسوری هزار بار بیشتر از خودسانسوری است. متاسفم، نمی خواستم روزی گرفتن حق دیگری را تجربه کنم اما گاهی زندگی و جبرش آدم را وا می دارد همانی باشد که همیشه از آن نفرت داشته. نمی دانم چه باید کرد، باور کن گیر افتاده ام بین ایده آل هایی که در ذهنم ساخته ام و حداقل هایی که درمیانشان زندگی می کنم. شاید بهتر باشد که دیگر ننویسم، کسی که نتواند آزادی بیان خوانندگانش را پاس بدارد همان بهتر که جز بر دفتر ذهن خویش، ننگارد.